presentatie VondelCS

Schwarzmalen2 eindpresentatie 14 november 2015.

De 8 vierluiken stonden prachtig opgesteld in de studio van VondelCS, het statige pand van AvroTros in het Amsterdamse Vondelpark. In een royale boog, op podiumdelen hingen de doeken aan een niet zichtbaar rek tegen een zwart-gordijnen achtergrond.

Om half twee werden de deuren geopend voor het publiek en rond twee uur startte Lisette Molenaar de middag. Zij stelde het publiek de vraag wie er een schilderij had gekocht (op voorhand en toen nog leeg) en of ze mee hadden gedaan met stemmen…. daarna stelde ze een paar vragen aan ons, Marja van Putten en Astrid Moors, participanten en organisatoren. Waar de naam ‘schwarzmalen’ vandaan komt… en wat we met schwarzmalen willen bereiken?
Nou, vooral aantonen dat kunst en geld niet altijd harmonieus samengaan, dat een fijn project niet per definitie een economisch model aanhangt. En dat verschillende kunstenaars op net zo veel verschillende manieren met input omgaan.

Het startpunt voor onze doeken was een tekst van Konstantin Paustovski, die voorgelezen werd door Hanneke van de Werf, een van de participerende kunstenaars.

Lisette bevroeg daarna de kunstenaars over wat er van de polls terugkwam in hun werken. Waar zit de tram, de groep mensen, wie heeft het muziekstuk beluisterd tijdens het werken en hoe is dat in de doeken zichtbaar en welke attributen zijn er verwerkt? De kunstenaars hebben het allemaal op hun eigen manier (al dan niet) verwerkt in de schilderijen.
Opvallend is dat de schilderijen allemaal erg verschillend zijn terwijl toch iedereen eenzelfde aanleiding en sturing heeft gekregen in het proces.

Daarna vond de loting plaats, een hoed bevatte strookjes met de namen van de kunstenaars, degene die een deel van doek A had gekocht trok de naam van de kunstenaar. Doeken A… zijn de doeken van Marja van Putten. De doeken B zijn gemaakt door Marieke Hunze…. enzovoort. De kunstenaars kregen allemaal ‘hun’ letter opgeplakt. C Astrid Moors, D Hanneke van de Werf, E Annemarie Vonk, E Rob Visje, F Rolina Nell, G Titus Dekker.

Om het voor de aspirant-kunst-kopers laagdrempelig te maken aan zo’n onbekend project deel te nemen, is het instapbedrag voor de lege doeken bewust laag gehouden. Zij wisten immers niet wát ze kochten, maar gingen wel vol vertrouwen in het proces mee.
De kopers wisten na de loting van wie ze een-vierde deel van het vierluik hadden gekocht. Bijvoorbeeld G2 werd daarmee het rechter bovendeel van het Schilderij van Titus. Ze gingen bij hun werken kijken en ontmoetten ‘hun’ kunstenaars.

Daarna werden de werken van hun uit elkaar gehaald en ingepakt om, vergezeld van een print met alle 8 de doeken én een echtheidscertificaat, mee te gaan met hun koper.

Er waren nog negen werken over, die niet vóór de loting waren verkocht. Twee zijn er diezelfde middag nog verkocht, twee zijn een dag later naar hun nieuwe eigenaar gegaan. Er zijn er nu nog 5 te koop.

We kijken terug op een fijn 2 maanden durend project met elke 2 weken een onbekende aansturing in het proces. De eindpresentatie is een zeer geslaagde middag geworden met 8 prachtige schilderijen op een rij, vierluiken die nu waarschijnlijk nooit meer samen te zien zullen zijn.